एकटेपणा

 || श्री स्वामी समर्थ ||

अनेकदा मुलांची लग्न होतात ती आपापल्या घरी जातात किंवा परदेशी स्थायिक होतात . कालांतराने जोडीदार आपल्या पुढील प्रवासाला निघून जातो आणि वाट्याला  येतो तो एकांत किंवा एकटेपणा . आपण ओढवून न घेतलेला परिस्थिती मुळे आलेला एकटेपणा अनेकदा असह्य होतो. माणूस हा समाज प्रिय आहे आणि माणसांशिवाय तो राहू शकत नाही . वय वाढत जाते तसे एकटेपणाची भीतीही वाटू लागते . कुणीतरी बोलायला लागते आपल्या मनातील भावना व्यक्त करण्यासाठी समोर कुणीतरी हवेच .

अनेकदा हा एकटेपणा परिस्थिती मुळे आलेला नसतो तर तो आपण आपल्या स्वभावामुळे , अहंकारी वर्तनाने ओढवून सुद्धा घेतलेला असतो. आयुष्यातील एकटेपणा हे आपल्या माजोरी स्वभावाला शनीने दिलेलं प्रत्युत्तर असते जे समजायला खूप वेळ लागतो . आपल्या ऐन उमेदीच्या काळात आपण अनेक गोष्टी करत असतो , शरीरसंपदा उत्तम असते , आर्थिक पाठबळ असते . अर्थात सगळी सुबत्ता असते तेव्हा खुपदा आपल्याला कुणाचीच गरज नाही अश्या अविर्भावात आपण वावरू लागतो तेही आपल्याही नकळत . पैशाची नशा आणि आयुष्यातील यश आपल्याला बेधुंद करते , आपण सर्वाना कमी लेखू लागतो , मी म्हणजे कोण हि भावना मोठ्या वेगात आपल्यात शिरू लागते , पण हे सर्व खुजे असते आणि ते आपल्या लक्ष्यात येते जेव्हा वेळ निघून गेलेली असते.

पैसा हा प्राप्त परिस्थितीनुसार सगळ्यांकडे कमी जास्ती असतो पण तो असतो. कुणाकडे कमी आहे म्हणून त्याला कमी लेखण्याचा मूर्ख पणा आणि माजोरीपणा भविष्यात आपल्याला भोगावा लागतो. माणसात माणुसकी किती आहे त्यावर त्याचे श्रेष्ठत्व ठरते निदान माझे तरी तसे मत आहे. संपत्ती मिळवावी पण माणुसकी आणि आपले जमिनीवरील पाय मात्र कधीही सोडू नये.

आपले कर्म करत असताना कारण नसताना उगीच कुणाला दुखवू नये कारण त्यांनी आपण आपलीच कर्म वाढवून घेत असतो. कुणाला कमी लेखणे , हिणवणे , त्याच्या उणीवांवर बोट ठेवून त्याला दुखावणे हे शिक्षित असल्याचे लक्षण नक्कीच नाही.

आयुष्याच्या शेवटी शनी सगळे हिशोब करतो तेव्हा ह्या सगळ्याचे फळ पदरात जसेच्या तसे नव्हे तर दाम दुपटीने  घालतो आणि ते म्हणजे “ एकटेपणा “ .  सगळ्यांना आयुष्यभर दुखावलेस ना बस आता एकटाच असेच कदाचित त्याला म्हणायचे असेल. शेवटी आपण माणसासाठी तरसतो , आपण बोललेले कठोर शब्द , केलेल्या चुका आणि केलेले अपमान आपले आपल्यालाच खात राहतात , झोप उडते ती कायमची .

शनी आपल्या कष्टांचे फळ सुद्धा दिल्याशिवाय राहणार नाही . मोठी घरे , महागड्या वस्तू वाहने सर्व भौतिक सुखे प्रदान करेल पण त्या घरात नुसतेच फर्निचर असेल आणि सोबत जीवघेणा एकटेपणा . काय उपयोग ह्या सर्वाचा जेव्हा आपल्या सोबत कुणीच नसावे तेही अश्यावेळी जेव्हा आपल्याला माणसाची सर्वात अधिक गरज असते.

आजवर जितके आयुष्य जगले आणि पाहिले त्यातून एकच निष्कर्ष काढला तो म्हणजे कुठल्याही गोष्टीचा माज नको , आपण काहीही घेवून आलेलो नाही आणि नेणारही नाही. इथे क्षणाचे सोबती आहोत त्यामुळे कुणाला कमी लेखू नका , दुखवू नका. असा हा जीवघेणा एकटेपणा फार वाईट असतो . जे अनुभवत आहेत त्यांना हे नक्कीच पटेल. साधे घर असावे पण माणसांनी भरलेले असावे .  

आपल्या चुकीच्या कर्माचे फळ म्हणून मिळालेला एकटेपणा ओढवून घेवू नका . आयुष्य फार सुरेख आहे आणि ते उपभोगण्यासाठी जोडलेली नाती , मित्र टिकवण्याचा आटोकाट प्रयत्न करा . कधी दोन पावले मागे या पण माणसे जोडून ठेवा .

शेवटी आपल्याला अंतिम प्रवासाला जाताना चार माणसे लागतात आणि ती जोडण्याची कला अवगत असणे हेच खरे जीवन आहे.

सौ. अस्मिता दीक्षित

पत्रिकेसाठी संपर्क : 8104639230

पुर्णत्वाकडे नेणारा प्रवास

 || श्री स्वामी समर्थ ||

आजकाल जातक पत्रिका मार्गदर्शनासाठी आले कि पहिली ५-६ वाक्ये ऐकून ज्योतिष शास्त्राच्या क्लास ला गेल्या सारखे वाटते . माझे अमुक लग्न आहे , माझा शनी इथे , मंगळ नीच आहे, माझी चंद्र दशा आहे. मनात येते इतके अनुभव संपन्न असल्यावर ज्योतिषाकडे जायची गरजच काय . आणि मग तसे विचारले कि मग म्हणतात नाही कुठेतरी काही वाचण्यात येते वगैरे वगैरे मला थोडेसे ज्ञान आहे. आणि हे “ थोडेसे “ च आपली वाट लावते .

कुठल्याही गोष्टीत आज पाहिले तर सगळे अर्धवट अर्धवट आहे आपले . कुठलाही विषय संपूर्ण अभ्यासलेला नाही आणि मग अर्धवट काहीतरी ऐकून बोलून तशी मनोधारणा करून घ्यायची . कुठेतरी काहीतरी अफवा ऐकून एखाद्या व्यक्तीबद्दल सुद्धा मते बनवणे किंवा बनवून देणे घातक आहे. रोजच्या जीवनातील अत्यंत साध्या गोष्टी झाडांना कुठेतरी वाचून ऐकून खते आणून घालणे , आज जाहिरातींचे युग आहे त्यामुळे अनेक गोष्टी ह्या पुरेशी माहिती न घेताच आणल्या जातात. जसे वेगवेगळे मसाले , केसांचे तेल आणि बरेच काही . 

प्रत्येक गोष्टीत आपण संशोधन करायची आवश्यकता नाही आणि ते होणेही नाही पण ज्या रोजच्या जीवनातील निगडीत गोष्टी आहेत त्या तर पूर्ण माहिती असल्याच पाहिजेत . कुणीतरी काहीतरी सांगतो म्हणून आपण माणसे सुद्धा चांगली वाईट किंवा खूप चांगली खूप वाईट अशी ठरवतो ज्याने आपलेच नुकसान होते. इतरांच्या पापात आपल्याही नकळत आपण सहभागी होत जातो . आपण स्वतःच्या अनुभवावरून ह्या गोष्टी ठरवल्या पाहिजेत. 

ज्ञान हे परिपूर्ण असावे मग ते कुठल्याही गोष्टीतील असो. सोशल मिडिया प्रगत आहे पण त्यातील प्रत्येक गोष्ट आपल्यासाठी आहे का? काहीतरी व्यायाम प्रकार पाहून ते १०० वेळा केले तर त्याचे दुष्परिणाम सुद्धा होवू शकतात . आपला आहार , व्यायाम अन्य गोष्टी आपल्या शरीर प्रकृतीप्रमाणे ठरत असतात . आपण किती चालू शकतो काय पचवू शकतो हे आपले आपल्यालाच माहित असते .

असो सांगायचे तात्पर्य असे कि अर्धवट ज्ञान घातक असते. मला तर वाटते अध्यात्म , नामस्मरण हे महत्वाचे आहे . नाम हे रोजच्या जीवनातील अंग असलेच पाहिजे कारण नाम आपल्याला घडवत असते. आपण तरी स्वतःला पूर्ण कुठे  समजले आहोत ? विचारा प्रश्न स्वतःलाच बघा काय उत्तर मिळते . आपले सद्गुरू , इष्ट काहीच समजले नाही आपल्याला . 

रोज महाराजांना खंडीभर फुले अर्पण करतो , पूजा अर्चना , प्रसाद कश्याचीही कमतरता नसते पण त्यांनी सांगितलेली जीवनातील सूत्रे ? त्याचा अभ्यास अपुरा आहे आपला . कितीवेळा आपण दुसर्याला आपल्या शब्दांनी , कृतीने दुखावतो . समोरच्याने आपल्यासाठी काय केले आहे हे क्षणात विसरतो .विचार करा आपणही आपल्या गुरूंच्या साठी जे काही केले आहे ती भक्ती गुरुही विसरले तर आपले काय होयील ?? कारण त्यांच्याच मुळे तर आपले अस्तित्व , जीवन आहे आणि त्यांनी घालून दिलेल्या मार्गावर चालणे हेच आपल्या जीवनाचे प्रथम उद्दिष्ट आहे. ह्या सगळ्याचे  पूर्णतः अवलंबन खरच करतो का आपण ???? उत्तर नाही असेच आहे. 

आपण स्वतःशी नाही खोटे बोलू शकत हे नक्की. अध्यात्मात सांगितल्याप्रमाणे जीवनाची सूत्रे आणि आपले जीवन ह्याचा काडीचाही संबंध नसतो म्हणूनच आपल्याला अजून पुर्णत्वाकडे जाण्याचा प्रवास करायचा आहे जो अनंत आहे. 

षडरिपूना सोडणे इतके सोपे असते तर अजून काय हवे होते . गुलाबजाम समोर ठेवले तर मी खाणार नाही असे ठरवून बघा . लगेच खाणार आपण . ना मनावर ताबा न कृतीवर . सगळेच अपूर्ण आहे.

आपल्या घरातील सगळ्यांची मने कुठे समजतात आपल्याला तर इतरांची समजतील . कुठलाही विषय असो अथवा व्यक्ती आपल्याला असलेली माहिती अर्धवट , अपूर्ण कित्येकदा चुकीची असते आणि त्यावर आपण आपली मते बनवून त्या व्यक्तीबद्दल मनोधारणा करून घेणे तर अजूनच घातक असू शकते. 

मनाची अस्थिरता , कमकुवत स्थिती ह्या वरून समजते . आपला स्वतःचा सखोल अभ्यास हवा मग वस्तू असो अथवा व्यक्ती , आणि तो असेल तर आपला दृष्टीकोन योग्य होण्यास मदत होते .कुणीतरी काहीतरी सांगते म्हणून जेव्हा आपण कुठलीही गोष्ट किंवा मत बनवतो तेव्हा आपण स्वतःच्या कमकुवत अस्थिर मनाचे प्रदर्शन मांडत असतो.

नामस्मरणाचा पाऊस पाडून सुद्धा आपली मनोवृत्ती चंचल का असते ? चिंता का करतो आपण ? आपल्या गुरूंच्या वरती विश्वास का डळमळीत होतो ? कि तो कधी नव्हताच ? त्यांचे अस्तित्व मान्य केले आहे ना आपण ? मग तरीही शंका कुशंका का भेडसावत आहेत आपल्या मनाला ? एखादी गोष्ट होणार का नाही हा संदेह मनात का असतो ? का नाही आपण हो हे नक्की होणारच असे म्हणत ? जर आणि तर मध्ये आयुष्य जाणार का आपले ?

मोह सुटत नाही आणि द्वेष मत्सर ह्या भावना जात नाही. मिळणार काय पण हे करून ? ह्या सर्वाचे प्रतिबिंब म्हणजे आपली प्रकृती जी मग पुढे ढासळत जाते .

आज आपली शरीरसंपदा जपण्यासाठी सात्विक विचार आणि कुठल्याही चुकीच्या विचारांपासून दूर राहण्याची गरज आहे. आजारांचे मूळ विचारात आहे .मी कालपासून आज पुढे कसे आयुष्य नेत आहे हे पाहिले तरी खूप आहे. शेजारी कुठली भाजी केली आहे आणि कुणाचे लग्न ठरले का , नोकरी मिळाली नाही म्हणून अमुक तमुक आजकाल घरातच असतो ह्या बातम्या माहिती करून घेण्याची मनोवृत्ती सोडली नाही तर आपली अधोगती होणार हे नक्की. 

जीवन क्षणभंगुर आहे. दिवसातील २४ तास ह्याच जीवनाचा स्वर्ग करण्यासाठी ईश्वराने दिले आहेत . आपल्या मनातील दुषित विचारांना तिलांजली देण्यासाठी प्रचंड वाचन आणि नामस्मरणाची आवश्यकता आहे. वेळच वेळ आहे आपल्याकडे आणि तो नको त्या गोष्टीत जात आहे. 

मला किती गोष्टींची पूर्ण माहिती आहे? स्वतः तसेच घरातील आणि नित्य व्यवहारातील किती माणसे पूर्णपणे समजली आहेत आपल्याला ? विचारा प्रश्न स्वतःलाच . उभा जन्म गेला तरी आपले गुरु सुद्धा आपल्याला समजत नाहीत , ते समजले तर भक्ती ला आपण करत असलेल्या सेवेला चार चांद लागतील . सहमत ..

तुमच्या आमच्या ह्या पूर्णत्वाकडे नेणाऱ्या प्रवासासाठी शुभेछ्या . भेटत राहू ह्या प्रवासात अधून मधून .

अपूर्णत्वाकडून  पुर्णत्वाकडे आपले आपल्यालाच जायचे आहे त्यासाठी प्रयत्नशील राहूया .

श्री स्वामी समर्थ 

सौ. अस्मिता दीक्षित 

पत्रिकेसाठी संपर्क : 8104639230

मी अत्यंत व्यस्त आहे ....हे म्हणणे हेच आपले दुर्भाग्य आहे .

 || श्री स्वामी समर्थ ||

२०२६ मध्ये अनेक गोष्टी करण्याचे मानस आपले सर्वांचे आहे. त्यात सर्वात महत्वाचे वाटते ते खंडित झालेली संवादाची शृंखला . मोबाईल , कॉम्पुटर ह्या माध्यमांशी आणि ह्या माध्यमांच्या माध्यमातून होणारे संवाद ह्यानेच आपले आयुष्य आज व्यापलेले आहे . एकमेकांच्या खांद्यावर हात टाकून चहा घेत टाळ्या देत दिलखुलास संवाद मित्रांसोबत कधी केला होता आठवावेच लागेल.  सध्या संवाद दूर राहिला आहे आणि एकमेकांपासून सर्व लपवण्याकडे कल असतो.  आजकाल कुणी कुणाच्या घरी जात नाही . लोकांना टाळतो आपण . का? कश्यासाठी ?? .एकमेकांना “ मी किती सुखी आहे “ हा मुखवटा घालून आपल्या सुखी नसलेल्या आयुष्याचे गोडवे रसभरीत वर्णन करणारे आपण किती केविलवाणे दिसतो , सुखाचे प्रदर्शन करत आपले दुक्ख लपवण्याचा निरर्थक प्रयत्न करत का जगतोय आपण ? असे वागणारे आपले नातेवाईक , मित्र पाहिले कि मन वेदनांनी भरून येते. कश्याला हवा हा सर्व देखावा . जे आहे ते आहे . पण मनमोकळे बोलावे मनातील शैल्य सांगावे आणि दुक्ख हलके करावे असे खरच बोटाच्या अग्रावर मोजण्या इतके लोक राहिले आहेत .

पूर्वीचा नात्यातील मोकळेपणा , खेळकर पणा कुठेच दिसेनासा झाला आहे. मनातील गोष्टी जोवर बोलल्या जात नाहीत तोवर आपण खळखळून हसणार सुद्धा नाही आणि मनमोकळे रडणार सुद्धा नाही . नात्यातील दुरावा , मत्सर , संशय , कुणाचीही प्रगती न बघवणे , सर्व गोष्टीत गुप्तता हे आज समाजाचे चित्र आहे . 

आज प्रवास करताना कुणी एकमेकांच्या कडे मान वर करून बघत सुद्धा नाही. सगळे मोबाईल घेवून बसलेले त्यात शिक्षित अशिक्षित सगळेच असतात . ह्या सर्व electronic माध्यमांचा आपल्या शरीर मन बुद्धी ह्यावर नकारात्मक परिणाम होत आहे . मेंदू पोखरला जात आहे . विचार प्रवाहित होण्यापेक्षा  साचले जात आहेत आणि त्यामुळे अनेक नानाविध आजार आपले आपणच जन्माला घालत आहोत .

आवश्यक्ता नसेल तर मोबाईल चा वापर टाळा. मोबाईल नव्हते तेव्हाही जगत होतो कि आपण . एकमेकांना भेटत होतो आता whatsapp च्या माध्यमातून बोलणे होते . प्रत्यक्ष भेटी खाणे गप्पा हे whatsapp च्या माध्यमातून अशक्य आहे त्याचा आनंद क्षणिक असतो. प्रत्यक्ष भेट आपल्याला जगवते .  

जीवनशैली बदलणे अतिशय आवश्यक आहे आणि हाच २०२६ चा संकल्प असला पाहिजे जो आपल्याला आजारांच्या पासून दूर आणि आपल्याच माणसांच्या जवळ आणेल.  धबधब्या सारखे बोलले पाहिजे . आपल्याच लोकांपासून पळून जात आहोत आपण . आपण आपल्या पासूनही दूर जात आहोत . जेवणाच्या टेबलावर पण मोबाईल. काही लोकांच्या घरी सतत टीव्ही चालू असतो कारण घरात संवाद नसतो . 

एकमेकांशी बोलणे हि आपली काळाची गरज आहे. आनंदी जीवनाची तीच खरी गुरुकिल्ली आहे. मनातील विचार मनातून बाहेर पडले तर मन हलके होईल सगळी औषधे बंद होतील. एकमेकांसाठी जगता आले पाहिजे . ह्या सर्व मिडीया आणि आधुनिक तंत्रज्ञानावर राहूची सत्ता आहे. जग जवळ येत आहे पण आपण एकमेकांच्या पासून दुरावत आहोत . घरात निवांत सगळे मिळून चहा जेवण घेणे शेवटचे कधी केले होते ते आठवा तेही मोबाईल जवळ न ठेवता ... आठवा बर ..तुमचे उत्तर तुम्हालाच मिळेल . 

आज ३-४ वर्षाच्या मुलांना चस्मा आहे. तरुणाई BP च्या गोळ्या घेत स्ट्रेस मध्ये जगत आहे. माणसाचा माणसाशी संवाद महत्वाचा आणि तो करायचा असेल तर  Restrict Screentime हा एकमेव पर्याय आहे. मी सतत कामात असतो मला वेळ नसतो हे म्हणणे म्हणजे काही श्रेष्ठत्व नाही आणि ह्यात कसलाच मोठेपणा हि नाही. पैसा मिळवण्यासाठी व्यस्त आणि आयुष्याच्या शेवटी हाच पैसा आपणच निर्माण केलेल्या आजारांच्यावर घालवायचा . मग गोळाबेरीज काय . मिळवले तरी काय आपण ? 

ना मुलांसाठी वेळ न कुटुंबासाठी ना स्वतःच्या छंदांसाठी , आनंदासाठी ....वेळेने जणू आपल्याला वेढा घातल्यासारखे आपण आज उद्या परवा नुसते जगत आहोत .नुसते दिवस वर्ष पुढे पुढे जात आहे आणि एक दिवस हे आयुष्य असेच संपूनही जाणार आहे . आपण आपल्यासाठी जगतच नाही आहोत . भावना नाहीत पैसे मिळवायची मशीन झालो आहोत . “ मला वेळच नसतो “ हे सांगताना आता पुन्हा नव्याने ह्या सगळ्या गोष्टींचा विचार करायला पाहिजे अशी आज अवस्था आहे. अनेक आजार उंबरठ्यावर आहेत . कमी वयातील तरुणाई मुक्त पणाने जगायचे सोडून मानसिक क्लेश , EMI चे दडपण , नोकरी टिकवण्याची धडपड , पोटाला सात्विक अन्न नाही , दिसेल ते हवे तेव्हा खायचे , अपुरी झोप ह्यात अडकलेली आहे . कुठे जायचं आहे नक्की आपल्याला आणि काय मिळवायचे आहे. पैसा वैभव गरजेपुरते हवे कुणाला दाखवायला नको. आणि ह्या गरजा वाढवल्या कुणी ? आपणच. स्पर्धा कुणाशी आणि कश्याला ??? ह्याने हे केले मग मी पण त्याच्या दोन पावले पुढे जाणार हे सर्व कश्यासाठी ?कश्याला हा अट्टाहास ? भावनारहित आयुष्य तसेही उपयोगाचे नाही . 

२०२६ एकमेकांसाठी वेळ द्या . मोबाईल आणि इतर माध्यमातून भेटी नकोत प्रत्यक्ष भेटी वाढवा , दिलखुलास हसा आणि हसवा , आपले छंद , प्रवास , देवदर्शने आणि त्यासोबत हरवलेल्या प्रेमाला शोधा . मैत्री जपा त्याला खतपाणी घाला आणि २०२६ मध्ये स्वतःचे आणि इतरांचे जीवन सुद्धा कसे बहरेल ह्यासाठी प्रयत्नशील रहा .

घर काम कार्यालय ह्या विषचक्रातून स्वतःला सोडवा आणि आयुष्य नव्या अर्थाने जगायला सुरवात करा . 

घरात प्रत्येकाने आपला screentime restrict करा . आपण सगळेच संवाद विसरलो आहोत त्याचाच पुनश्च हरिओम करायचा आहे. सुरवात करुया आजपासून अगदी ह्या क्षणापासून ..एकमेकांच्या सोबत घालवलेले आनंदाचे क्षण आयुष्य जगायला बळ देतात .

सौ. अस्मिता दीक्षित 

पत्रिकेसाठी संपर्क : 8104639230

2026 – समृद्धतेकडे वाटचाल

|| श्री स्वामी समर्थ ||

 प्रत्येक वर्ष अगदी प्रत्येक दिवस नवीन आशा घेवून येत असतो . 2026 काही दिवसात सुरु होईल. नवीन वर्षात मी हे करणार मी ते करणार असे अनेकविध संकल्प करण्यास आपली सुरवात झालेली आहेच. आता हे किती काळ टिकतात ते आपल्यालाही माहित आहे . जेव्हा एखादी गोष्ट करायची असते त्यासाठी नवीन वर्ष सुरु होण्याची वाट कश्याला बघायची ? सुरु करायचे लगेच . विचार मनात येतो तो क्षण म्हणजेच संकल्पाचा मुहूर्त. असो. ज्योतिष शास्त्राच्या दृष्टीने हे वर्ष कसे आहे ते बघुया . सोशल मिडीया वरती “ ह्या ४ राशीना दिलासा मिळणार “, “ ह्या ३ राशी धनवान होणार “ , “ ह्या राशीनी सावध व्हावे ..” हे असले सगळे वाचण्यात वेळ घालवण्यापेक्षा नामस्मरण करा .

कुणाच्याही शब्दात आणि विचारात किती अडकायचे ते आपले आपण ठरवायचे असते . सोशल मिडीया वर राहूचे राज्य आहे. राहू दिशा देऊ शकतो आणि दिशाहीन सुद्धा करू शकतो. आपली बुद्धी आणि मन स्थिर ठेवून नामात स्वतःला गुंतवून घ्यावे हे उत्तम. असो. ज्योतिष संपते तिथे अध्यात्म सुरु होते आणि अध्यात्मात असलेल्या लोकांनी मागे वळून पाहायचे नाही . ग्रहांना आपले काम करू देत आपण आपले करुया . अवकाशातील चंद्र सूर्य मंगल हि मंडळी आपले शत्रू नाहीत हे नक्की . तेही आपल्या रोजच्या आयुष्याचा एक भाग आहेत आणि त्यांच्या असण्यानेच आपले आयुष्य समृद्धेकडे वाटचाल करत असते . ज्योतिष शास्त्र हे एक गहन शास्त्र आहे जे आपल्याला आपल्याच जन्माची कथा आणि व्यथा दोन्हीही उलगडून सांगणारे आहे . त्याचा सकारात्मक अभ्यास आणि विचार करता आला पाहिजे. विचार सकारात्मक ठेवलेत तर सर्व काही सकारात्मक घडेल ह्यात शंकाच नाही. म्हणून मी नेहमी म्हंटले मला कुणाच्याही पत्रिकेत वाईट काहीच कधीच दिसताच नाही. आशेचा किरण पत्रिकेत असतोच आणि तो शोधणे हेच ज्योतिषाचे काम असते. पुढील वर्षात गुरु मिथुन , कर्क आणि सिंह ह्या ३ राशीतून भ्रमण करणार आहे .

सध्या गुरु ११ मार्च पर्यंत वक्री अवस्थेतून मिथुन राशीत भ्रमण करत आहे . आपण घाईघाईत कामाला बाहेर पडतो आणि काहीतरी वस्तू घरात विसरलो म्हणून पुन्हा घरी येतो वस्तू घेतो आणि घराबाहेत पडतो . राहिलेले काम गुरु पूर्ण करूनच पुढे जाणार आहे . हीच वक्री अवस्था आहे, प्रत्येक लग्नाला गुरु वेगवेगळी फळे देणार आणि प्रत्येक पत्रिकेला सुद्धा . आपल्या वयक्तिक पत्रिकेतील ग्रहांची बैठक पाहिली आणि त्याला गोचर लावले तर अचूक उत्तर मिळतेच . अष्टम स्थान हे मानसिक त्रास देणारे आहे. ह्या भावातून जेव्हा राहू किंवा शनी सारखे ग्रह गोचर भ्रमण करतात तो काल आत्यंतिक त्रासाचा असतो . कुठून काय समस्या निर्माण होईल सांगता येत नाही पण रात्रंदिन आम्हा युद्धाचा प्रसंग असाच तो काळ असतो . त्यात हनुमान चालीसा आपली साधना उपासना ह्या सर्वच मानसिक मोठा आधार मिळतो म्हणून त्यात वाढ करावी . नामस्मरण काश्यावरही मात करण्याची ताकद ठेवते ते सतत करावे. वर्षात येणारी चंद्र आणि सूर्य ग्रहणे महत्वाची असतात , त्या काळात मोठे निर्णय घेतले तर चुकण्याची शक्यता असते. ज्यांना साडेसाती आहे त्यांच्यासाठी त्यांच्या मूळ पत्रिकेतील चंद्राच्या पुढे आणि मागे ८-८ अंश शनी असतो तो काळ खरा साडेसातीचा असतो . त्यांनी शनी उपासना करावी . जे करायचे ते भावयुक्त . बुध आणि शुक्राच्या लग्नांना गुरु फारसा प्रभावशाली ठरत नाही . कुठला ग्रह आपल्यावर कृपा करतो ???? तर त्याचे उत्तर सगळेच ग्रह करतात असे आहे.

ग्रह हे आपल्या कर्माची फळे देण्यास बांधील असतात त्यामुळे तुम्ही दर चार मिनिटांनी खा खा खात असाल आणि पुरेसा व्यायाम झोप नसेल तर तुमची पचनसंस्था बिघडणार , मधुमेहाला आमंत्रण नक्कीच . मग ह्यात दोष कुणाचा ग्रहांचा कि आपला ? अर्थात आपला त्यामुळे उठ सुठ ग्रहांच्यावर बिल फाडणे बंद झाले पाहिजे. आपल्या आयुष्य वर्तमानात जगायला शिकले पाहिजे कारण वर्तमानातील प्रत्येक क्षण तुमचे भविष्य समृद्ध करत असतो . माझा मुलगा १० वी मध्ये चांगले मार्क मिळवेल का? हे सांगायला ज्योतिषी कश्याला पाहिजे बर . विचार करा . वर्षभर तो काय अभ्यास करतोय ते तुमच्यासमोर आहे त्यावरून तुम्हीही अंदाज करू शकता. साडेसाती शनी राहू केतू मंगळ ह्या ग्रहांचा नको तितका धसका घेण्याचे मुळात काहीच कारण नाही . तेही आपले आणि चंद्र रवी गुरु शुक्रही आपलेच आहेत .

अनेक वेळा गोड बोलणारा मित्र आपल्या मागून वार करत असतो आणि जो वाईट वाटत असतो तोच संकटात धावून येतो हे अनुभव आपल्याला रोज येतात . आयुष्य जगायला धाडस लागते , एखादे काम अगदी नोकरीला रोज जायचे तर अंगात ताकद लागते आणि ती प्रदान करणारा मंगळ आहे त्यामुळे मंगळ वाईट नाही. शनी एखाद्या गोष्टीला विलंब लावतो कारण तो विलंब आपल्याच भल्यासाठी असतो हा का नाही विचार करत . सगळे आपल्या मनासारखे वेळेत झाले कि आपण खुश , पटतय का ? अहो एखाद्याचा विवाह उशिरा झाला कारण आधी झाला असता तर कदाचित मोडला असता म्हणून ग्रहांनी तो उशीर केला असा सकारात्मक विचार करा तर आणि तरच आयुष्य सुखी होईल . गुरु हा बुधा सारख्या बौद्धिक राशीत वक्री होवून आलाय म्हणजे तो राहिलेली सर्व कामे मार्गी लावणार हे नक्की मग त्यासाठी आपण आपली कर्म शुद्ध केली पाहिजेत . आपले आचरण चांगले असेल तर देव मदत करेल , नुसते बसून राहिलो ग्रहांच्या भरवश्यावर तर कसे होणार ? कर्क राशीत गुरु उच्च होणार मग साधना सुद्धा उच्च करा कि . नाम वाढवा , सतत काहीतरी मागे लावून घ्या .

स्वतःसाठी फालतू विचार करण्यासाठी वेळ शिल्लक ठेऊच नका .

१. रोज सकाळी सूर्याला अर्घ्य घालून शांतपणे गायत्री मंत्र म्हणावा . आपल्या श्वासाकडे लक्ष्य केंद्रित करावे . श्वास लयबद्ध असतो त्यावर लक्ष ठेऊन शांतता अनुभवावी .
२. रोज निदान एकदा श्री रामाचा जप करून एकदा तरी हनुमान चालीसा म्हणायचीच काहीही झाले तरी .
३. १ जानेवारी पासून रोज एक श्री गजानन विजय ग्रंथातील अध्याय वाचायचा २१ दिवसात एक पारायण होईल महिन्यातून एक असे १२ महिन्यात १२ पारायणे होतील. का नाही महाराज आपल्यावर कृपा करणार निश्चित करणार .
४. रोज किंवा दर शुक्रवारी श्री सुक्त म्हणून घरच्या घरी देवीच्या मूर्तीवर कुंकुमार्चन करायचेच . ते कुंकू डबीत भरून ठेवायचे आणि रोज थोडे पाण्यात घालून फुलाने घरभर शिम्प्दायाचे पूजा झाली कि. घरात सकारात्मक लहरी उर्जा निर्माण होईल. घरात प्रसन्न वाटेल. आशावाद वाढेल .
५. रोज श्री स्वामी समर्थ जप करायचा न चुकता
६. श्री स्वामी कृपा तारक मंत्र म्हणायचा . हे सर्व कसे किती वेळा म्हणायचे ते आपल्या वेळेनुसार सोयीने म्हणायचे कारण आपण प्रापंचिक माणसे आहोत . कामे सोडून केले तर महाराजाना ते आवडणार नाही. ह्या सर्वांच्या मुळे आपला आत्मविश्वास वाढेल . उमीद पे दुनिया कायम आहे. सारखे ज्योतिष ज्योतिष न करता सद्गुरू कृपा कशी होईल ते बघा त्यासाठी प्रयत्नशील राहा. महाराजांच्या हाताखाली सर्व ग्रह आहेत ते आपले मन आणि हित दोन्ही जाणतात . त्यांना हे करा ते करा सांगायची गरज नाही . त्यांना हवे ते आणि तेच देतील तेही योग्य वेळी . आपले हित त्यांना माहित आहे. त्यामुळे त्यांच्या नावाने खडे न फोडता आपली साधना वाढवा . नेहमी काहीतरी हवे म्हणून नाम न घेता त्यांच्यासाठी फक्त भक्ती म्हणून नाम घ्या कारण त्याचा परिणाम अधिक उत्तम होयील. भक्ती अपरंपार अमर्यादित हवी त्यातून साधना घडते आणि साधक तयार होतो. भक्ती मात्र शुद्ध खरी हवी . ह्या वर्षी शनी महाराज संपूर्ण वर्ष मीन राशीतच भ्रमण करतील आणि जुलै नंतर चार महिने वक्री अवस्थेत राहतील. राहू आणि केतू ५ डिसेंबर २६ पर्यंत अनुक्रमे कुंभ आणि सिंह राशीत भ्रमण करणार आहेत . इतर ग्रह त्यांच्या गतीनुसार प्रत्येक महिन्याला मार्गस्थ होतील.

पुढील वर्षी २०२६ हे रवीच्या अमलाखाली आहे असे मानले तर सूर्याची उपासना अधिक फलदायी ठरेल. मुळातच सूर्य हा दाता आहे . गायत्री मंत्राशिवाय दिवस सुरु करूच नये . सोशल मिडीया वरील वाचन ज्ञानात भर घालणारे आसवे आणि काहीतरी वाचून ते नियम आपल्या स्वतःच्या पत्रिकेला लावणे तेही शास्त्राची ओळख नसताना हे सर्वार्थाने घातक आहे. येणारे वर्ष सर्वांच्यावर गुरूंचा वरदहस्त असणारे आहे त्यामुळे कुठल्याही शंका न घेता सेवेत राहा. मनात कल्प विकल्प आणू नका. देव झेपेल तितकेच दुक्ख देतो . नकारात्मक वाचन करू नका . आपण फार साधी माणसे आहोत आपले काहीही वाईट होत नाही आणि होणारही नाही. प्रचंड उर्जा , आशावाद आणि सकारात्मकता ह्यांनी भरलेले हे नवीन वर्ष आपल्या दरवाज्यावर दस्तक देत आहे त्याचे तितक्याच उत्साहात , मोकळ्या मनाने दिलखुलास पणे स्वागत करुया. मी नेहमीच म्हणते मला कुणाच्याही पत्रिकेत वाईट दिसतच नाही ,

अगदी हाच दृष्टीकोन ठेवून म्हणूया... अब जो भी होगा सब अछ्या ही होगा. सद्गुरू आपले महाराज कधीतरी आपले वाईट होऊ देतील का? नाही ना . मग झाले तर हाच विश्वास उराशी घेवून नवीन वर्षात एकमेकांचा हात धरून पदार्पण करुया . विश्व प्रार्थना करुया. परमेश्वरा मानवजातीचे , अखंड विश्वाचे ,सर्व प्राणीमात्रांचे भले कर , सगळ्यांना बुद्धी दे. नोकरी व्यवसाय उत्तम चालू राहूदेत . आर्थिक विवंचना नको आणि मिळालेल्या लक्ष्मीचा सदुपयोग होवूदे . चांगली बुद्धी प्रदान करण्यासाठी नवीन वर्ष आणि रोजचा दिवस पूजा करताना गणपती स्तोत्र म्हणावे म्हणजे मन शांत होते आणि दिवसभरासाठी सकारात्मक उर्जा मिळते. जसा विचार कराल तसे होईल त्यामुळे सोच बदलो .

मनातील जर तर किंतु परंतु काढून टाका . महाराजांना फक्त भक्ती हवी आहे . ज्याने ह्या अखंड विश्वाची निर्मिती केली तो तुमच्या शिरापुरीवर लाडू पेढ्यासाठी फिदा होणार नाही , तुमच्या एका साडी चोळीमुळे प्रसन्न होणार नाही. मनापासून हाक मारून तर बघा , हाकेला “ ओ “ नक्कीच येणार . ह्याच विश्वासावर आपल्या भक्तांचा जीवन प्रवास आहे हे निश्चित मग वर्ष दिवस कुठलाही असो. स्वामी माझा मी स्वामींचा येणारे नवीन वर्ष सर्वांसाठी उत्तम आरोग्य , सद्बुद्धी , आर्थिक स्थैर्य , कौटुंबिक आनंद आणि सोहळे , इच्छा मनोकामना , संकल्प पूर्तीचे , अधिकाधिक अध्यात्मिकता , भक्तीभाव , सकारात्मकता , समाजासाठी काहीतरी चांगले करण्याची बुद्धी ह्या सर्वांनी परिपूर्ण असुदेत हीच महाराजांच्या चरणी प्रार्थना .

संतांच्या जेजे असेल मनी तेते येयील घडोनी , भरवसा त्यांच्या चरणी ठेऊन स्वस्थ राहावे . प्रापंचिक जीवनाला अध्यात्माची जोड असेल तर आहे तेच आयुष्य अधिक उत्तम होईल ह्यात दुमत नसावे .

सौ. अस्मिता दीक्षित
पत्रिकेसाठी संपर्क : 8104639230