मोक्षकारक ...केतू

|| श्री स्वामी समर्थ ||

समुद्र मंथन

राहूच्या बरोबर १८० अंशात समोर केतू असतो . राहू आणि केतू दोघेही नेहमी वक्री असतात हे आपल्या सर्वाना माहितच आहे.वक्री म्हणजे मागे जाणे. आपले काही काम राहिलेले असते तेव्हा आपण मागे फिरतो ,अगदी त्याचप्रमाणे राहुकेतु वक्री चालून  मागील जन्मातील अपूर्ण कर्म आणि वासना दर्शवतात . मागील लेखात आपण राहूचे आभासी जग पाहिले आज केतू बद्दल अधिक जाणून घेवूया. पत्रिकेत राहू आणि केतू एकटेच असावेत असे नेहमी म्हंटले जाते .

अश्विनी ,मघा , मूळ हि केतूची ३ नक्षत्रे आहेत . कारण ते ज्या भावात किंवा ज्या ग्रहासोबत असतात त्याच्या फळात न्यूनता आणतात . केतू हा मंगळा प्रमाणे फळे देतो. अध्यात्मातील प्रमुख ग्रह म्हणून केतू कडे पहिले जाते. गुरु केतू युती हि उच्च साधना दर्शवते. केतूची हि सकारात्मक बाजू आहे पण केतू कॅन्सर चाही कारक आहे. केतूची दशा कुठल्याही लग्नाला आणि कुठल्याही वयात परीक्षा पाहणारीच असते. केतू जर प्रथम म्हणजे लग्नस्थानात असेल तर व्यक्तीचे आरोग्य चांगले राहत नाही. दुसर्या स्थानातील केतू दातांच्या समस्या दर्शवतो तर ३ र्या स्थानातील केतू नातेवाईकांशी फारशी सलगी दाखवत नाही .चतुर्थात केतू वास्तू तसेच मातृसुखालाही ओहोटी लावतो.चंद्र जर अश्विनी , मघा किंवा मूळ ह्यापैकी कठल्याही नक्षत्रात असल्यास केतूची दशा जन्मतःच असते.

केतूच्या महादशेत मंगळाची उपासना करावी. चंद्राच्या नक्षत्रातील केतू प्रकृतीस त्रासदायक असतो.
राहू आणि केतू म्हंटले किंवा त्यांच्या महादशा ह्या सदासर्वदा वाईट जात नाहीत किबहुना कुठल्याही ग्रहाची महादशा हि संपूर्ण वाईट जात नाही. त्यातील शुभग्रहांच्या अंतर्दशा शुभफळे प्रदान करतात. त्यामुळे फक्त राहुं केतू मुळेच आयुष्यात काही वाईट घडते हा गैरसमज मनातून काढून टाकला पाहिजे . तीच बाब साडेसातीचीही आहे. संपूर्ण आयुष्यात अश्या अनेक वाईट ,त्रासदायक गोष्टी घडतात जेव्हा राहुकेतु किंवा शनी चा प्रभाव कुठेच नसतो ,त्या अन्य ग्रहांच्या परिणामामुळे घडत असतात . म्हणूनच पत्रिका बघताना नवग्रहांचा विचार केला जातो ,त्यांची स्थाने ,राशी , महादशा इत्यादी अनेक गोष्टी एकत्रित पाहूनच फलादेश काढता येतो.

केतुला अंक शास्त्रात ७ हा नंबर दिला आहे. केतू दशाही सात वर्षाची असते. ७ ह्या अंकास जीवनात विशेष स्थान आहे जसे ७ सूर ,७ रंग , सप्तपदी ,७ दिवस, ७ परिक्रमा , सप्तशती आणि शरीरातील ७ चक्रे. ह्यावरून समजेल कि केतू किती महत्वाचा आहे. केतू आपल्या आजोळचा कारक आहे.

राहू केतू आपल्या पूर्वजन्मातील घटनांचा लेखाजोखा ठेवतात. केतू ज्या स्थानात असतो त्या स्थानातील फळापासून आपल्याला वंचित ठेवतो आणि त्या स्थानातील लाभांपासुनही वंचित ठेवतो ,आसक्ती कमी करतो. उदा. केतू जर ३ र्या स्थानात असेल तर भावंडापासून विरक्त करतो. मोक्षाचा कारक केतू आहे. केतू शरीराचा खालचाच भाग आहे त्याला धड नाही. राहूच्या अगदी उलट कारण राहु ला धड आहे पण शरीराचा खालचा हिस्सा नाही . केतू पाहूच शकत नाही त्यामुळे तो ज्या ग्रहासोबत असेल त्याचीच फळे देयील . केतुला मनाचा कारक मानला आहे .राहू मायाजाल आहे तर केतू अध्यात्माका कडे नेणारा ग्रह आहे .

गुरु केतू युती किंवा केतूवर गुरूची दृष्टी असेल तर मोक्षापर्यंतचा प्रवास होतो .शनी केतू युती पिशाच्चपिडा देते आणि अशी ग्रहस्थिती असलेल्या लोकांना व्यसन लागले तर ते कधीच सुटत नाही. नशा चांगली किंवा वाईट असू शकते. गुरुसोबत केतू असेल तर परमेश्वराचे ,अध्यात्माचे वेड लागते आणि मंगळ ,शानिसोबत असेल तर दारूचे व्यसन लागते. केतू चंद्राला ग्रहण लावतो ,विचारांपासून परावृत्त करतो. केतू सर्जरी चा कारक असल्याने मंगळ केतू हे डॉक्टरांसाठी महत्वाचे आहे. पुलिस खात्यातील लोकांसाठी जिथे धडाडी ,त्वरित निर्णय घेणे गरजेचे आहे तिथे मंगळ केतू युती उत्तम काम करेल. कुत्रा चावणे, सर्पदंश, चुकीच्या औषधामुळे त्रास हे सर्व केतूच्या प्रभावामुळे होते .

केतू स्वतःच्या नक्षत्रात येतो तेव्हा व्यक्तिगत आणि जागतिक स्थरावर बदल घडवून आणतो . सध्याच्या महामारीच्या काळात केतू मूळ नक्षत्रात होता. अमेरिकेत ट्वीन टॉवर वरती हल्ला झाला तेव्हा केतू मूळ नक्षत्रात होता. हिरोशिमा नागासाकी हि मोठी शहरे उद्ध्वस्त झाली तेव्हा केतू मूळ नक्षत्रात होता. केतू त्याच्या दशा महादशा अंतर्दशेत मोठे बदल घडवून आणतो. केतू शकुनाचा आणि Intution चाही कारक आहे. ज्योतिष  शास्त्रा सारखे अतेंद्रीय ज्ञान केतूच्या अधिपत्याखाली येते. छल जुगार खेळणार्यांचा कारक केतूच.

राहू Expansion करतो तिथे केतू contraction . केतू आपल्याला जीवनातील मोह, आसक्ती पासून कट करून विरक्तीकडे नेतो. त्यागामध्ये सुख आहे आणि केतू त्याग करायला शिकवतो. आयुष्यात आपण अनेक गोष्टींचा संचय करत जातो , आपला हव्यास कधीच संपत नाही ,काहीनाकाही हवेच असते आपल्याला पण हा संचय आपल्याला समाधान नाही देवू शकत पण तिथेच एखाद्या गोष्टीबद्दल आसक्ती कमी होणे , परावृत्त होणे ,विरक्त होणे ह्या गोष्टी आंतरिक समाधान मिळवून नक्कीच देतील. म्हणूनच जेव्हा आपण हव्यासातून दूर जातो ,विरक्त होतो ,कश्यातच आसक्ती उरत नाही तेव्हाच आपला अध्यात्मिक प्रवास आयुष्यात एक उंची गाठतो आणि आपल्याला मोक्ष मिळतो. केतुजवळ धड आहे पण शीर नाही त्यामुळे तो विचारच करू शकत नाही . म्हणूनच बुधासारख्या विचारवंताशी त्याचे जमणे कठीण.


ज्योतिष शास्त्र गहन आहे पण अशक्य नाही . थोडे logic लावले तर आपण नक्कीच सहज शिकू शकतो. तुमची पत्रिका तुम्हाला माहित असली पाहिजे. नवीन शहरात गेलो कि रिक्षावाला कसा सगळीकडे फिरवून  आणतो कारण त्याला समजलेले असते आपण ह्या शहरात नवीन आहोत .मग जिथे 30 रुपये होणार तिथे ७० होतात ते कसे तर हे असे. हाच नियम आयुष्यात प्रत्येक गोष्टीत लागू आहे. आपण एखाद्या विषयात अनभिद्न्य आहोत हे समोरच्याला समजायचा अवकाश पुढे न बोलणे योग्य . पण तुम्ही त्या विषयातील जाणकार आहात आणि तशीच २-३ वाक्ये टाकलीत तर समोरचा सांभाळून बोलेल ,अगदीच टोपी नाही लावू शकणार आपल्याला ,पटतंय ना? म्हणून आपली पत्रिका आपल्याला माहित असावी .

समजा आपली मंगळाची दशा चालू आहे आणि मंगळ मकरेत उच्चीचा आहे तर ह्या दशेत आपले घराचे स्वप्न पूर्ण झालेय का ? ब्रोकर म्हणून काम करत असाल आणि कर्म स्थानात मकरेचा मंगळ असेल तर व्यवसाय तेजीत चालतोय कि व्यवसायाचे काही खरे नाही .हे तपासून तुमचे तुम्हीच पाहू शकता . संपूर्ण दशेत ज्या घडामोडी आयुष्यत घडतील त्यावरून त्या ग्रहाने कायकाय फळे दिली त्याचा अभ्यास होवू शकतो. म्हणजे तो ग्रह आपल्या पत्रिकेत शुभ म्हणायचं कि अशुभ हे समजेल. करून पहा. सगळेच पूर्णतः कळणार नाही पण निदान थोडे समजले तरी पुरे. मग ह्या अभ्यासाची सवय लागेल. गुरु कितीवेळा लग्नी आला आणि लग्नेशावर दृष्टी टाकून गेला तरी विवाह जमला नाही ,का? ह्याचे उत्तर तुम्हालाच समजेल. लग्नी गुरु आला की विवाह संपन्न होयीलच असे नाही,कारण महादशास्वामी . तो जर विवाहाची स्थाने देत नसेल तर सर्व फोल आहे. असो तर सांगायचे असे कि राहू केतू शनी मंगळ ह्यांना आपले शत्रू समजू नका कारण ते प्रत्येक वेळी वाईटच फळे देत नाहीत .

अश्विनी नक्षत्रात जन्मलेले लोक निडर असतात. केतू म्हणजे मन , हृद्य आहे म्हणूनच त्याचा संबंध अनाहत चक्राशी संबंध आहे. हृदयात आत्मा आणि परमात्मा दोन्ही आहे. कुठलाही ग्रह केतूच्या अश्विनी नक्षत्रात असेल आणि जर त्या ग्रहाची दशा असेल तर विष्णूचा जप केला तर फायदेमंद होतो. केतूचे मघा नक्षत्र अधिकार देते पण मघा नक्षत्राच्या लोकांनी घमंडा पासून दूर राहावे .मघा नक्षत्राचा संबंध आज्ञा चक्राशी आहे , ओमकाराचा जप करणेही लाभ देते. मूळ नक्षत्र मूलाधार चक्रात आहे जिथे आपली कुंडलिनी शक्ती विसावलेली आहे. मूळ नक्षत्रात असेलेल्या ग्रहाची दशा अंतर्दशा चालू असेल तर गणेशाची उपासना फलदायी ठरते. केतूच्या ७ वर्षाच्या महादशेत आयुष्यात अनेक स्थित्यंतरे होताना दिसतात म्हणून केतुकडे दुर्लक्ष करून चालत नाही .वृश्चिक ,धनु आणि मिनेतील केतू चांगली तर वृषभेत तितकी चांगली फळे देणार नाही. सुर्यासोबत केतू असेल तर ग्रहण योग होतो. सूर्य आपला आत्मा आहे ,वडिलांशी संबंध चांगले राहत नाहीत. कार्यक्षेत्रातही अश्या व्यक्ती पुढे येत नाहीत. चंद्रासोबत सुद्धा ग्रहण दोष होतो. चंद्र केतू आईसोबत संबंध चांगले नसतात. चंद्र केतू युती गुरूच्या राशीत योग साधनेस उपयुक्त. केतू बुधासोबत चांगली फळे देत नाही .पण बुधाच्या उच्च राशीत हि युती झाली तर असे लोक अनेक भाषा शिकणारे असू शकतात .शनी केतू युती प्रेतशाप योग आहे. केतू फारच त्रासदायक होत असेल तर केतूच्या बीज मंत्राचा जप रुद्राक्षाच्या माळेने जप करावा.गणेशाच्या आराधनेने केतू शांत होतो त्यामुळे श्री गणेशाची पूजा ,जप ,आराधना ,अथर्वशीर्ष पठन फलदायी ठरेल.

प्रत्येक ग्रह हा शुभ आणि अशुभ परिणाम देणारा आहे. त्यामुळे पत्रिकेचा अभ्यास करताना प्रत्येक ग्रहाच्या शुभ अशुभत्वाचा अभ्यास करणेही आवश्यक असते नाहीतर आपले भविष्य चुकू शकते. राहू केतूच्या प्रभाखालील घटना आकस्मिक होतात. राहुकेतुचा संबंध पुर्व जन्माशी जोडला गेलाय .गेल्या जन्मात ज्या गोष्टी भोगण्याच्या राहून गेल्या त्याचे भोग ह्या जन्मात राहू दाखवतो तर गेल्या जन्मात अनेक गोष्टी भोगून झाल्या आणि त्याचा आपल्याला उबग आलाय त्या गोष्टींपासून ह्या जन्मात आपण परावृत्त राहतो , त्या केतू दर्शवतो.

साधनेचा ग्रह केतू आहे. दोन्ही ग्रहांना स्वतःची अशी रास नाही ते छाया ग्रह आहेत . जसे एखाद्या वृक्षाची सावली आपल्यावर असते पण आपण तिथून दूर गेल्यावर वृक्षाची सावलीही दूर जाते अगदी तसेच. सूर्य आणि गुरु हे प्रकाशाचे ,सात्विकतेचे ग्रह आहेत , ह्या ग्रहांना बलशाली केले तर राहुकेतुचा प्रभाव कमी होत जातो. म्हणूनच आपण अध्यात्माची कास धरली पाहिजे. सात्विक जीवन जगलो मोहापासून वंचित राहिलो तर राहूकेतूचा नकारात्मक परिणाम कमी जाणवेल. राहुकेतुचा सगळ्यात मोठा प्रभाव म्हणजे जीवनाचे काहीच रुटीन नसणे. सकाळी उशिरा उठणे ,कुठल्याही वेळी भोजन वगैरे करणे ,दिनक्रमास शिस्त नसणे ,दाढी वाढवणे ,केस न कापणे , अस्वछ्य राहणे अश्यानी राहुकेतूचे उपाय अवश्य करावेत, बेशिस्त जीवनाला वळण लावावे .आपल्या देवघरात केतुला स्थान आहे त्यामुळे देवघर आणि तेथील जागा स्वछ्य ठेवणे हे महत्वाचे आहे. आजपण केतूची बरीच माहिती घेतली.

माझे गुरु श्री(कै) गोगटे काकांकडे एक वयस्कर गृहस्थ यायचे. त्यांचा राहू केतूंचा खूप अभ्यास होता आणि त्यांचे वाचनही दांडगे होते. त्या दोघांच्या ह्या विषयावर खूप गप्पा होत . गोगटे काकांनी ३५ वर्ष ज्योतिष केलेले त्यामुळे त्यांना तर बर्याच कुंडल्या पाठही होत्या . त्यावेळी मी अगदीच प्राथमिक धडे गिरवत असे. काका सांगत अग लिहून घेत जा ,पण मला तेव्हा भूक लागलेली असायची,झोप आलेली असायची ,दुनियाभरचा कंटाळा आलेला असायचा. आज ह्या गोष्टींचे महत्व समजते पण ते दुर्दैवाने तेव्हा अजिबात नव्हते हे कबुल करायला लाज वाटत नाही. जे आहे ते आहे . आज ह्या गोष्टी आठवल्या कि वाटते तेव्हा खूप शिकून झाले असते .

असो तर आज आपण केतू आणि आपली कुंडली कशी monitar करायची ते शिकलो. ह्या महान शास्त्राचा जुजबी अभ्यास तरी प्रत्येकाने करावा असे मला आपल्याला कळकळीने सांगावेसे वाटते. इथे अनेक जाणकार आहेत.

त्यांनी सध्याची परिस्थिती पाहता online क्लास सुरु करावेत म्हणजे ज्योतिष शास्त्राचे प्राथमिक धडे सर्वाना गिरवता येतील.

एखादा शब्द कमी अधिक झाल्यास क्षमस्व....सर्वांच्या पत्रिकेतील केतू शुभ फळे प्रदान करो आणि सर्वाना मोक्ष मिळूदे हीच प्रार्थना.

अस्मिता

लेख आवडल्यास अभिप्राय द्यायला विसरू नका

antarnad18@gmail.com

#antarnad #moksh #rahuketu #7chakra #ketumangal#saturnmars#twin tower#hiroshima
#अंतर्नाद #मोक्ष#केतू #राहू #परमार्थ#शरीरातील चक्रे #धुमकेतू #मंगळ केतू #शानिकेतू#शकुनी मामा#ट्वीन टॉवर #हिरोशिमा 

Customer is the GOD

|| श्री स्वामी समर्थ ||

 Amazon CEO Jeff Bezos

माझ्या वाचनात आलेली एक वेगळी पण विचार करायला लावणारी माहिती  आज आपल्यासोबत शेअर करत आहे. आपल्याला ती नक्कीच आवडेल ह्याची खात्री आहे. आज मार्केटिंग चा जमाना आहे. पण ते करत असताना ज्यांच्या साठी मार्केटिंग करत आहोत ते आपले ग्राहक हे आपले " देव " आहेत आणि त्यांना विसरून चालत नाही, ह्याची उत्तम जाण आणि भान ज्यांना आहे तेच आपला व्यवसाय एका वेगळ्या उंचीवर नेवून ठेवू शकतात .

Do You Use Amazon CEO Jeff Bezos’ Empty-Chair Strategy?

Amazon’s CEO, Jeff Bezos frequently leaves one seat empty at the company’s most important meetings. It’s there for the most important person in the room – the customer. According to Forbes, Amazon tracks its performance against five hundred measurable goals. And nearly 80% of them relate to customer objectives. The obsession with understanding the customer gives Amazon the confidence to innovate freely without fretting about short-term results, Bezos says. “We don’t focus on the optics of the next quarter; we focus on what is going to be good for customers.”

As a CEO, you can implement this strategy successfully to help your business succeed. But here is a word of caution – make sure your team is culturally intelligent. David Livermore, thought leader in cultural intelligence (CQ), a global leadership and the author of “Leading with Cultural Intelligence” says the danger arises when senior executives simply assume the person represented by the empty chair values what they do. And if everyone in the meeting comes from the same cultural background, it’s going to be tough to get a grasp of the preferences and opinions of the customer.

David Livermore, a speaker at The Global Leadership Summit 2018 advises CEOs to not just go ahead and add an empty chair to their most important meetings, But also to follow these guidelines to make it effective.

Don’t make assumptions: Don’t assume everyone wants what you want. Remind everyone in the meeting that their own values and perspectives can’t be applied to all customers.

How much do you really know: How much do you and your team really know about your target audience? What are their specific needs and desires? How will our meeting address them?

Perspective-Taking: Do we really have the ability to step outside our own experience and imagine the perceptions and motivations of the customer? If we do, it will help us predict:

• What does our customer (or prospective customer) value?
• What’s going on in his/ her mind?
• What would s/he say about the ideas we’re discussing right now?
• Are we able to constantly adjust our perspectives based on further observations, emerging trends, and real-life interactions with our customers?

David says that without cultural intelligence, you will not really benefit from adopting this Amazon practice. But an empty chair + cultural intelligence is a smart, strategic way to keep your meetings focused on the most important people your organizations exists to serve – your Customers!.

To know more Click on the following Link 

https://thoughtcapital.us/do-you-use-amazon-ceo-jeff-bezos-empty-chair-strategy/

I found it interesting so sharing...

अस्मिता

#antarnad #marketing #amazon #customerobsession #emptychair

साधकाची दिनचर्या

|| श्री स्वामी समर्थ ||

साधकाचा दिनक्रम कसा असावा ? हा प्रश्न वारंवार विचारला जातो. आज त्याबाबत जाणून घेवूया. आजचे जीवन अत्यंत धकाधकीचे आहे. सकाळची ८.२ ची लोकल पकडली म्हणजे जीवनाचे सार्थक झाले आणि मग युरेका असे ओरडून नाचावे ,असेच काहीसे जीवन आजचे आहे.

अगदी रोज पुणा-मुंबई प्रवास करणारे लोक आहेत.असो तर ह्या सर्व धावपळीत आपण आपली साधना करावी कशी हा प्रश्न पडतो आणि मग वेळ नाही ,जमत नाही असे उत्तर देवून सारवासारवी केली जाते. वेळ नसतो तो काढायचा असतो आणि सत्कारणी लावायचा असतो. आयुष्याच्या संध्याकाळी जसे मुद्दलावरच्या व्याजावर आपण जगतो,त्याची सोय आयुष्यभर करून ठेवतो अगदी तसेच आपल्या साधनेचेही रांजण भरून ठेवले तर त्यातील अमृतावर आपल्या अखेरचे दिवस निश्चितपणे आनंदात जातील ह्यात शंकाच नाही. 

आपल्या दिवसभराच्या साधनेचे विभाजन केले तर काहीच कठीण नाही. सकाळी घरातील नोकरदार मंडळींची आणि सर्व कामांची घाई असते तसेच आजकाल पाण्याचे प्रश्नही असतात. आपल्याला खुलभर दुधाची गोष्ट माहितच आहे,त्यामुळे आपळे सर्व प्रातःविधी आटोपले कि आपली साधना करावी.

साधना विभागून करावी, आपल्या वेळेप्रमाणे त्याचे विभाजन असावे.

१. नामस्मरण ( जप )
२. पोथी वाचन(पारायण)
३ मानसपूजा 
४ ध्यानधारणा 
५ नामस्मरण

प्रातःसमयीच्या नामस्मरणाची सुरवात नेहमीच कुलस्वामिनीच्या नामजपाने करावी. कुलस्वामिनी आपली नस ओळखते आणि तिच्या कृपाप्रसादाशिवाय सर्व फोल आहे. प्रत्येक वर्षी खरतर श्रावण /मार्गशीर्षात आपल्या देवीची ओटी भरायला सहकुटुंब जायला पाहिजे . पण कुलदेवतेचे दर्शनास जायला सुट्टी मिळत नाही जी सिंगापूरच्या ट्रीप साठी अगदी लगेच मिळते. माफ करा पण जे दिसते समाजात आजकाल तेच लिहिले आहे. आपल्या आयुष्यातील Priorities आपणच ठरवायच्या आहेत. हे चित्र सगळीकडे असतेच असे नाही . काही लोक सहकुटुंब सहपरिवार कुलस्वामिनीच्या दर्शनाला आवर्जून जातात , तो त्यांचा न चुकता केलेला नियम असतो.

कुलस्वामिनीच्या जपानंतर कुलदैवत त्यांचाही जप केला पाहिजे. प्रातःकाली सूर्य पूर्व क्षितिजावर येताना गायत्रीमंत्र किंवा सूर्याची ११ नवे घेवून सूर्यास अर्घ्य देणे हे तर घरातील सर्वांनी करावे. सूर्याचे आपल्या जीवनात अनन्यसाधरण महत्व आहे. सूर्यामुळे आपल्याला सकारात्मक उर्जा मिळते आणि आपले आरोग्यही चांगले मिळते . सूर्यामुळे तर सृष्टी आहे,तेव्हा सूर्यप्रकाश अतिमहत्त्वाचा आहे.सूर्योपासना म्हणजे सूर्यास अर्घ्य, गायत्री मंत्राचे नित्य पठण आणि सूर्यनमस्कार . घरातील मुलांना लहानपणापासून ह्याचे बाळकडू पाजले पाहिजे.

आपल्या सद्गुरूंचा जप त्यानंतर करावा. बरेचवेळा जप करताना झोप येते असे प्रश्न येतात. कारण आपल्या वास्तूतील नकारात्मक शक्तींच्या प्रभावामुळे ह्या गोष्टी घडत असतात. काहीही झाले तरी जप सोडू नये. इथेच आपली खरी परीक्षा असते. जप करताना ज्या देवतेचा जप करत आहोत तिला शरण जावून सद्भावनेने ,आत्यंतिक प्रेमाने तो जप करावा . खाली भाजी आणायला जायचे आहे त्याआधी १० मीन जप करून घेते असा तो उरकून टाकू नये. जप हा साधनेचाच एक भाग आहे. आपले मन शांत असेल तेव्हाच तो करावा . जप कसाही करावा रोज एकाच ठिकाणी एकाच आसनावर करावा असे काहीही नाही. सुरवातील जपाची माळ लागते कारण मन सैरभैर होते पण एकदा सवय झाली कि कुठल्याच माळेची गरज भासत नाही. मी तर म्हणीन श्वासागणिक जप करावा . जप न करण्यासाठी आपल्याला १००० करणे सुचतात. मनात नसेल तर खर्च करू नये पण निदान ज्याचा जप करतो त्या देवतेवर उपकार केल्यासारखा “ केला एकदाचा जप ” असा भाव नसावा.आपली घरातील कामे करताना , केर काढताना , भांडी लावताना ,कपड्यांच्या घड्या घालताना जप केला तर जपासाठी वेगळा वेळ काढायची गरज उरणार नाही.

दुपारच्या वेळी जेवण आणि वामकुक्षी झाल्यावर आपले पोथीवाचन करावे. काहीच नाही तर ब्रम्हचैतन्य महराजांच्या प्रवचनातील एक पान वाचावे आणि त्यावर मनन चिंतन करावे.जमेल तशी मानसपूजा करावी.
ध्यान हे प्रत्येकाने करावे. ध्यानाचे असंख्य फायदे आहेत.

ध्यानाचा वेळ हळूहळू वाढवत न्यावा . आपल्या सैरभैर झालेल्या मनाला एका जागी खिळवून ठेवणे म्हणजे “ध्यान”. सुरवातीला आपण २ क्षण सुद्धा ध्यानस बसू शकणार नाही ह्यावरूनच ते किती कठीण आहे ते समजेल. शेजारणीशी गप्पा मारायला , TV वरील मालिका पाहायला जितके सहज जमते तितकेच ध्यान करणे कठीण आहे . ध्यान हि एक तपश्चर्याच आहे म्हंटले तर वावगे ठरू नये. ध्यानाने आपले चंचल मन स्थिर होते, जितका वेळ ध्यान तितका वेळ तोंड बंद ,म्हणजे आपण बोलणारही नाही आणि ऐकणारही नाही. तितकीच आपली कर्म कमी होण्यास मदत नाही का? पटतंय का? मन एकाग्र ,शांत झाले कि रक्ताभिसरण व्यवस्थित होते , आरोग्य चांगले राहते कारण मन शांत होते .मन आजारी पडले तर मग शरीरही आजारी पडते म्हणूनच ध्यानाची महती अपार आहे.

तीन्हीसंजेस देवाजवळ दिवा लावून शुभंकरोती ,देवाची आरती करावी .ज्यांना शनी ,राहू केतू दशा चालू असेल त्यांनी त्यांचा जप संध्याकाळ नंतर करावा कारण शनी केतूचे साम्राज्य संध्याकाळ नंतरच असते. दिवसभराच्या कामाचा आढावा घ्यावा. आपण ठरवलेली सर्व कामे झाली कि नाही, आपण कुणाचे पैसे द्यायचे राहिलो आहोत का? कुणाला कारण नसताना दुखावले आहे का ? त्यांची मनोमन क्षमा मागावी. काही वेळ ध्यान करावे आणि झोपावे.दिवसभराच्या साधनेमुळे नामस्मरणामुळे मनावरील ताण दूर होवून झोपही चांगली लागते .सकाळी उठल्यावर आपल्याला जगण्याची अजून एक संधी दिल्याबद्दल परमेश्वराचे आभार मानावे आणि पुनश्च दिवस आनंदात घालवावा.


एकदाच सलग तास दोनतास मिळत नाहीत म्हणून हि अशी साधनेची विभागणी केली तर सर्व साधना , नित्योपचार व्यवस्थित होतात .घरातील कुणालाही आपल्याबद्दल तक्रार करायला जागाच उरणार नाही.
थोडक्यात काय तर दिवसभरात आपल्याकडून देवाची नित्य आराधना कुठल्या ना कुठल्या रूपाने व्हावी इतकच. आपण केलेली साधना आपल्या वस्तूला आणि कुटुंबियांनाही लाभतेच. वास्तूमध्ये सकारात्मक उर्जा प्रवाहित होते ,लक्ष्मीचा चिरकाल वास राहतो.वास्तू अगदी “ Happening ” होते.सकाळ संध्याकाळ देवाजवळ लावलेल्या दिव्याने जीवनातील अंधकार दूर होतो ,घरातील सकारात्मक ऊर्जेमुळे लक्ष्मी येते आणि टिकते ,अनाठायी पैसा जात नाही , घरातील गृहलक्ष्मी आनंदी राहते आणि घर नांदते राहते. 

आपल्याला जसा वेळ असेल त्याप्रमाणे आपल्या साधनेचे विभाजन करून ती करावी . पण नित्यक्रम चुकवू नये. हळूहळू आपण त्यात इतके रमतो कि साधनेसाठी वेळ आपोआपच काढला जातो .साधना हि कुणी आपल्यावर लादून किंवा मारूनमुटकून करायची गोष्ट नाही तर परमेश्वरावरील भक्ती त्यास कारणीभूत होते. ईश्वरासाठी असलेली तळमळ ,आंतरिक ओढ साधनेत रुपांतरीत होते.शेवटी दोन हस्तक आणि एक मस्तक त्यालाच जोडायचे आहेत.

साधना कुठेही कशीही करा ,साधनेला काळावेळाचे , स्थळाचे बंधन नसते, आपला भाव सोळा आणे खरा हवा .आपली श्रद्धा आपल्याला आपल्या आराध्याच्या समीप नेते. तद पश्चात मात्र “जेथे जातो तेथे तु माझा सांगाती ” असा त्यासोबत आपला एकत्र प्रवास सुरु होतो तो आपल्या अखेरच्या श्वासापर्यंत .

सहभोजन ... मगाशी लिहिताना घरातील सकारात्मकतेचा उल्लेख झाला. त्याला अनुसरून एक गोष्ट सांगावीशी वाटते. कलियुगात आपल्या आजूबाजूला अनेक मंथरा वावरत असतात. त्यांना आपले कौटुंबिक सुख पाहवत नाही. घरातील सर्व कुटुंबीयांनी मिळून दिवसातून एकदा तरी एकत्रित सहभोजन करावे. हसतखेळत केलेल्या ह्या भोजनामुळे एकमेकांचे बंध (Bonding)घट्ट होतात ,विचारधारा एक राहते, अन्न उरत नाही आणि एकमेकांबद्दलची भावनिक ओढ वाढीस लागते .

ज्या ठिकाणी घरातील सर्वजण आवर्जून एकमेकांसाठी थांबून  सहकुटुंब सहपरिवार भोजन करतात , त्या कुटुंबात कलह होत नाहीत आणि आनंद चिरकाल टिकतो.करून पहा.

अस्मिता

लेख आवडल्यास अभिप्राय लिहायला विसरू नका .

antarnad18@gmail.com

#antarnad#lunchdinner#meditation#chanting#positivity#gayatrimantra#familybonding#अंतर्नाद#सहभोजन#साधना#नामस्मरण#पारायण#सकारात्मकता#गायत्रीमंत्र#कुटुंब#प्रेम#भक्ती

अजूनही... अध्यात्माच्या पहिल्याच पायरीवर

|| श्री स्वामी समर्थ ||

आयुष्यात संकटे गळ्यापर्यंत आली कि आपण अध्यात्माची पहिली पायरी चढतो. दुखांचा दाह वाढतो तसे नास्तिकाचे आस्तिक होत जातो . कुठून का होयीना संकटांची होळी व्हावी म्हणून मग जो कुणी सांगेल ते करत जातो. मग अंगारेधुपारे करा, मठाच्या मंदिरांच्या पायर्या चढा , नवस बोला ,काहीही करायचे ठेवत नाही. हळूहळू संकटे कमी होत जातात, दिलासा मिळतो आणि आयुष्य पूर्ववत होते. मधल्या काळात केलेल्या उपासनेमुळे अध्यात्माकडे कल वळतो. संकटातून बाहेर पडल्यामुळे देवाबद्दल मनात कृतज्ञता वाटते आणि मनात भक्तीचा मळा फुलू लागतो. आपल्याकडून किती आणि काय सेवा करून घ्यायची ते आधीच ठरलेले असते ,प्रत्येकाच्या आयुष्यात हा क्षण प्रत्यक्ष परमेश्वरानेच ठरवलेला असतो.

हृदयात भक्तीचा अंकुर फुटला कि मग अजून काय हवे. अध्यात्मिक वाचन त्याबद्दल माहिती वाचावीशी वाटते. मग कुठल्या नातेवायिक किंवा मित्रांसोबत शिर्डी , अक्कलकोट ,शेगाव येथे जाणे होते. तेथील वातावरणाने भारावून जातो ,त्या शक्तीसमोर नतमस्तक होतो आणि आपल्या प्रापंचिक जीवनाला पारमार्थिक जोड लागते.उभे आयुष्यच बदलून जाते.

मग नामस्मरण , पारायण , सामुदायिक कार्यक्रम सुरु होतात आणि आपल्या आयुष्यात परमार्थ फुलतो. श्री गजानन विजय ह्या ग्रंथात परमभक्त भास्कर पाटील ह्यांना महाराजांनी प्रचीती दिल्यावर त्यांनी आपला प्रपंच महाराजांच्या चरणावर वाहिला “ आता भक्तीचाच मळा फुलविन “ असे वचन त्यांनी महाराजांना दिले आणि आपल्या सर्व निष्ठा त्यांच्या चरणी वाहिल्या.

नामस्मरण , पोथी वाचन, पारायण ह्या सेवेमुळे आपले मन हळूहळू महाराजांच्या चरणी स्थिर होते, मन शांत होतो , विश्वास वाढतो आणि रागावर नियंत्रण येते..आपल्यात षडरिपू ठासून भरले आहेत. ते जाता जात नाहीत पण त्याचे प्रमाण मात्र नक्कीच कमी होते. भक्तिरसात न्हाऊन निघालेल्या भक्ताला आता महाराजांचे वेड लागते ते कायमचे. माझ्या पुढे मागे तूच उभा अशी अवस्था होते .आपल्या जीवनात आता कितीही चढउतार आले तरी आता भीती वाटत नाही. “ महाराज आहेत ते पाहतील ” हे उद्गार आपोआपच बाहेर पडतात , भक्ती अभेद्य राहते , विश्वास वाढतो. संकटातून मार्ग निघतो आणि आपण पुन्हा एकदा त्यांच्या चरणी विलीन होतो.

भक्तीवीणा प्रचीती नाही आणि प्रचीती शिवाय भक्तीही नाही . जशीजशी सेवा वाढते तशी अधिकाधिक प्रचीती येऊ लागते. महाराजांचा फोटो घरातील देवघरात स्थानबद्ध होतो. नामस्मरण , पारायण ह्यात मन रमू लागते. पण इतके सर्व होवूनही एक गोष्ट मात्र जात नाही ती “ मी पणा ”. अध्यात्मात अहंकाराला स्थान नाही. अहंकाराचा वारा न लागो म्हणतात ते सार्थ आहे. मी पारायण केले , मी नामस्मरण केले ह्यामध्ये असलेला “ मी ” फार घातक असतो आणि तो आपल्यात आणि सद्गुरुंमध्ये दरी निर्माण करतो. हा “ मी ” आपल्याला त्यांच्यापासून दूर नेवू शकतो. त्यापेक्षा महाराजांनी मला नामस्मरणाची संधी दिली आणि मी कृतकृत्य झाले. महाराजांनी माझ्याकडून पारायण करून घेतले , त्यांनीच मला शेगाव ला बोलावले म्हणून दर्शन घडले ,हा असा भाव आपण मनात ठेवला तर अहंकार मनास शिवणार सुद्धा नाही. अहो आपण कोण पारायण आणि नाम घेणारे . त्यांच्या इच्छेशिवाय झाडाचे पान सुद्धा हलायचे नाही .

ब्रम्हचैतन्य महाराजांचे रोजचे प्रवचन हे आपल्या आयुष्यभर पुरणारा प्रसाद आहे. रोज फक्त एकच पान वाचायचे आहे आणि त्याचे मनन ,चिंतन करायचे आहे. आपण जे वाचतो ते आपल्यात उतरले तर त्याला काही अर्थ प्राप्त होयील, आपले आचरण तसेच राहिले तर सर्व फोल आहे. आपण श्री गजानन विजय ग्रंथ किंवा अजून कुठलाही ग्रंथ ह्याची असंख्य पारायणे करतो ,पण आपल्यात तिळमात्र बदल घडून येत नाही, ह्याचा अभ्यास आपण आपलाच करायला नको का. म्हणूनच वरवर दिसतो तितका अध्यात्मिक प्रवास साधा सोप्पा खचितच नाही. आंतरिक मनाने , अपेक्षाविरहित सतत सेवेत राहिले तर काकणभर बदल होईल आपल्यात.

 इतका जप करूनही आपण निस्पृह मनाने कुणाला मदत करत नसू, घरातील वडील मंडळीना उद्धटपणे बोलत असू, घरातील अन्न फुकट घालवत असू, बढाया मारत असू तर खरच ह्या सर्व सेवेला अर्थ आहे का? आणि आपले गुरु आपल्याला किती समजले आहेत ? आपण वाचत असलेल्या पोथीतील अर्थ आपल्याला नक्की किती समजला आहे ?त्यांनी घालून दिलेल्या मार्गावरून आपण चालत आहोत का ?स्वतःशी प्रामाणिक आहोत का? हे सर्व अभ्यास करण्यासारखेच आहे.

कुठल्याही देवस्थानाला गेलो कि तिथून फोटो ,पोथी मूर्ती कितीतरी गोष्टी आणतो ,ह्या सर्वच संचय करतो पण आपल्या नामस्मरणाचा ,भक्तीचा संचय किती झालाय ?ह्याचा हिशोब कोण ठेवणार ?बरेचदा एखद्या वेळी आपल्या संकटाचे निवारण झाले नाही तर सरळ आपण आपले सद्गुरूच बदलतो . मग आज काय गजानन महाराज तर उद्या साईबाबा . कुठेही एका ठिकाणी निष्ठा नाही. इतके करूनही मनाची हि चंचल अवस्था असेल तर आपण नाम घेताना आपले लक्ष्य कुठे होते ? गुरु बदलून प्रश्न सुटत नाहीत हे कालांतराने समजते आपल्याला , मग पुढे येरे माझ्या मागल्या.

मुळातच आपल्या आयुष्यात सद्गुरूंचे आगमन व्हायला आपले पूर्व प्रारब्ध लागते हे विसरून चालणार नाही. अध्यात्मिक प्रवास हा अत्यंत खडतर आहे. इथे “ पी हळद हो गोरी ” हा नियम लागू पडत नाही. इथे लागतो तो संयम. म्हणतात ना “ सब्र का फल मिठा होता है “. गोष्टी अपोआप घडत जातात . आपण आपल्या साधनेत तसूभरही चुकायचे नाही आणि काही मागायचे तर त्याहूनही नाही . आपल्याला काय द्यायचे ते आपल्या गुरुना माहित आहे आणि वेळ आली कि ते आपल्याला दिल्याशिवायाही रहात नाहीत .

 अध्यात्मातील मार्ग खडतर तर आहेच पण महाराज खूप परीक्षाही पाहतात ,अगदी टफ पेपर असतो त्यांचा पण आपण एक दिवस नक्कीच पास होतो. काहींचा संयम सुटतो आणि मग त्यांनी आपली परीक्षा घ्यायची तर आपणच त्यांची परीक्षा घेतो .महाराज आपले पोरखेळ पाहत राहतात .  आपण उठसुठ महाराजांना वेठीस धरतो ..चार दिवस नाही झाले , २ माळा नाही ओढल्या तर किती गर्व होतो आपल्याला ,आपल्यासारखा कुणी भक्तच नाही ह्या भावनेने दिमाखात वावरू लागतो ,महाराजांवर हक्कही सांगायला लागतो. पण महाराज आपल्यावर कधीच रागवत नाहीत कारण ह्या सर्वातून तावून सुखावूनच आपण एक उत्तम भक्त होणार असतो. मनापासून केलेली उपासना फळते ,त्यांच्या सगळ्या कसोट्यांवर खरे उतरलो कि महाराजांचे दर्शनही घडते आपल्याला. गोंदवलेकर महाराजांनी आपल्या भक्तांना अभिवचन दिले आहे जिथे नाम आहे तिथे मी आहे.

 म्हणूनच आपण श्वासागणिक नाम घेतले पाहिजेत. कुठली माळ घ्यावी स्फटिकाची कि रुद्राक्षाची ,आसन कुठले आसवे ,कुठल्या दिशेला तोंड करून बसावे, पारायण किती दिवसांचे करावे ,प्रसाद काय करावा , ह्या सर्व दुय्यम गोष्टी आहेत , आपले सद्गुरू ह्या सर्वांच्या पार आहेत . त्यांना हवाय आपला अंतरीचा खरा भाव , आपले समर्पण , आपली तळमळ ,आपली त्यांच्याविषयी असलेली ओढ आणि आपला प्रामाणिकपणा. आपल्या सेवेचे बाळकडू आपण आपल्या पुढील पिढीलाही द्यावे .हा वारसा आपल्या मुला नातवंडाना द्यावा. पारमार्थिक जोड असेल तर प्रापंचिक सुखांची गोडीही अवीट असते.

पण वर्षानुवर्षाचा अध्यात्मिक प्रवास करूनही एक प्रश्न स्वतःला विचारला  “अध्यात्मातील कुठल्या पायरीवर आहे मी ?” तर त्याचे उत्तर आहे ...अजूनही पहिल्याच पायरीवर आहे मी .

हा लेख तुमच्या आमच्या सर्व गुरुना अर्पण करत आहे ..... 

अस्मिता 

लेख आवडल्यास अभिप्राय द्यायला विसरू नका 

antarnad18@gmail.com

#antarnad#spirituality#sadhguru#tredition#chanting#faith#generation#Inheritance#parayan#अंतर्नाद#अध्यात्म#सद्गुरू#दर्शन#परंपरा#जपमाळ#आसन#भक्ती#वारसा#प्रपंच#परमार्थ#पारायण#फलश्रुती